Geluksvogel. Dat was de conclusie. Van de twee vrouwen in zijn gezelschap. Het had hem verbaasd. Zo voelde hij zich niet. Er waren dingen gebeurd. Hij had zich mee laten voeren. Meer niet.
Ja, hij had er met verwondering naar gekeken. Terwijl de gebeurtenissen zich voltrokken. Maar om zich nou een geluksvogel te noemen. Dat was geen moment in hem opgekomen.
 
José, intelligent en bescheiden, had geknikt toen Carla het woord op de cafétafel legde. Dat was bij het afscheid. Nog voordat ze opstonden en hun jassen aantrokken. Het gesprek was eenzijdig geworden. De twee vrouwen luisterden alleen nog maar. José vertoonde ondanks zichzelf de meeste onrust. Carla bleef naar hem kijken. Vrijwel onafgebroken met een verleidelijke tinkeling in haar ogen, die haar nu had verlaten. Daardoor wist hij dat ook zij zich voorbereidde op afronden en vertrekken. Toch praatte hij door.
 
Over de onverwachte wendingen die zijn leven sinds kort had genomen. De wisselingen van het decor. Om hem heen. Stadsvilla. Met vier verdiepingen, twee badkamers, een kantoor en een fitnessruimte. Hij woonde er op het eind vrijwel in zijn eentje. De verkoop op het moment dat hij de hoop al had opgegeven. Naar de gehuurde atelierwoning in dezelfde provinciestad. Drie slaapkamers, twee toiletten, een atelier/kantoor. Nieuwe gordijnen, nieuwe vloeren, alles nieuw geschilderd.
 
En toen de gamechanger. Hij liep tegen een gedroomde kans aan. Een boot in de hoofdstad als woning. Op het water. Dobberen en wonen, daar waar het buiten zindert van patina. Waar in de straten, om statige gebouwen en over stille grachten een zweem van tijdloosheid hangt. Waar verschijningen uit Middeleeuwen, oorlogen en voorspoedige tijden ‘s avonds in geelverlichte ramen schemeren. Waar een eeuwig voelbare stroom mensen over dijken, kades en wallen voert. Waar kroegen, theaters en huizen van plezier zich nergens voor schamen. Waar een slagader van water en kanalen de zee en het achterland gelijktijdig voedt.
 
Voor hem was het alsof een stop werd weggetrokken. Gorgel. Alle ballast overboord. Daarna de omgekeerde beweging. Uitbarstingen van creativiteit, werklust en nieuwsgierigheid. Invoegen in de energie van deze stad. Meevaren op de golfslag van tijdloosheid.
 
Geluksvogel. Ja. Zo klonk het wel. Had hij geluk gehad? Was het mogelijk geluk te hebben als de gebeurtenissen zich onherroepelijk moeten afspelen, precies zo als het gegaan was? Hij had geen keus gehad. Dat was hem zonneklaar. Maar de twee vrouwen zagen het niet. De connectie was verbroken. Het werd inderdaad tijd om op te stappen. Het werd tijd om weer alleen te zijn.
 
© Jan Kloeze, nov. 2016
 
Lees ook Radionieuwsdienst, De zoon of maak een andere keuze.