Hein, steeds Heinie genoemd, was de dromer. Hij was onafscheidelijk van zijn twee knuffels, een bruine langoor en iets wittigs.

Zijn oudere broer Lars commandeerde hem van links naar rechts. Lars had een gedrongen, gespierd postuur en zat geen moment op zijn stoel. Hij draafde van de speeltuin bij het terras op en neer naar de sloep waarmee het gezin was gekomen.

Jacob was de oudste, een jaar of acht. Hij droeg een oranje zonnebril, overblijfsel van een oud EK of WK, en zat wel aan tafel. Hij had het monopolie op de tablet, waar Lars af en toe een aanval op deed die door Jacob met een vanzelfsprekende arrogantie af werd geslagen. Waarna Lars staand naast de stoel van Jacob enkele seconden keek naar de game met piep- en klikgeluiden, maar zijn aandacht er niet bij kon houden.

Van het gezinsgedoe trok Jacob zich helemaal niks aan. Zo merkte hij nauwelijks of niet dat vader zich boog over de boreling in zijn Maxi-Cosi, geplaatst in de slagschaduw van de restauranttafel, vanwaar angstwekkende pruttelgeluidjes klonken, beter gezegd, stikgeluidjes van een baby die zich had verslikt en pogingen deed om te huilen, maar daar geen adem voor had. Reimer heette deze vierde zoon, die alleen vanwege zijn naam een geslacht kreeg, want aan zijn bleke, bolle gelaatstrekken was niet te zien of hij later zou spelen met de afgeraagde spullen van zijn broers.

Moeder was kort daarvoor met Heinie naar het toilet gegaan. Het joch moest plassen en accepteerde het voorstel van mamma niet die had geopperd dat zijn vader hem wel kon helpen. Dus moest vader deze situatie met de baby oplossen. Ondanks dat hij al drie keer met een zuigeling was geconfronteerd, gedroeg hij zich erg onhandig met Reimer. Het blaag moest overduidelijk even over de schouder worden gehouden, met wat zachte klopjes op de rug. Maar de knokige man in korte broek hield hem besluiteloos voor zich, als een pakketje dat door niemand werd aangenomen. Lars was bij de boot. Jacob keek naar zijn scherm. Het baby’tje pufte en hikte. Als het even iets beter ging, huilde het kindje met hartstochtelijke, hoge uithalen zonder volume.

Toen kwam moeder terug met Heinie. Ogenblikkelijk herkende ze het gevaar. Ze nam haar jongstgeborene volkomen vanzelfsprekend over, legde hem over haar rechterschouder, met een hand onder de bips en de andere hand in zijn nekje. Ze prevelde wat liefs en knuffelde met haar hals zijn kale kopje. Het kindje ontspande zichtbaar, pruttelde nog wat en kwam snel tot rust. Ze ging opnieuw naar binnen, nu om Reimer een schone broek te geven. Vader keek om zich heen, probeerde Lars te vinden die van de gelegenheid gebruik had gemaakt zich veel verder dan toegestaan van het restaurant te verwijderen en inmiddels op een brug bij de jachthaven aan het spelen was met Heinie, die door hem daar naar toe mee was genomen. Vader riep ze, maar moest hen gaan halen.

Moeder kwam terug en legde haar baby weer in de Maxi-Cosi, waar het joch onmiddellijk met zijn tenen begon te spelen. Ze was nog niet uitgekraamd, zoals dat heet. Haar lichaam was zwaar en vet op de buik en de heupen. Haar borsten vol en seksloos. Ze droeg een strak jurkje met een bloeskraag dat haar figuur genadeloos accentueerde, maar dat leek haar niks te kunnen schelen. Een grote onderbroek tekende zich af onder de stof. Zittend deed ze nauwelijks moeite om haar benen bij elkaar te houden, maar ook dat maakte haar niks uit. Vier jongens had ze gebaard, elke twee jaar een nieuwe. Alleen tussen Hein en de baby zat meer tijd, alsof ze nog één keer had willen proberen een meisje te maken.

Toen het eten kwam, bemoeide vader zich nadrukkelijk met het opeten van het voedsel, waartoe de jongens duidelijk moesten worden aangezet. Zelfs de frieten bij de kip of de biefstuk oefenden nauwelijks aantrekkingskracht uit op de kinderen. Vader hechtte veel waarde aan vlees. Ze moesten in ieder geval hun vlees opeten. Als ze dat niet deden, zou hij het zelf doen, dreigde hij. Een dreigement dat nul indruk maakte, kennelijk krachteloos geworden in het vele gebruik. Bovendien interesseerde het eten de jongens werkelijk niet. Onder aanvoering van Lars was Hein overal behalve aan tafel. Jacob gedroeg zich even lusteloos als steeds, ook als hij in het eten prikte. Hij zette zijn grote zonnebril geen moment af en bleef met de tablet in de weer.

Het moest een kapitaal hebben gekost, inclusief de fles witte wijn die de echtelieden tijdens het hele gekrakeel leeg maakten. Vader rekende aan tafel af zonder met zijn ogen te knipperen. Alsof het een zakendiner was en hij geen flodderende shorts aan had maar zijn pak droeg. Was het geen vakantie dan had hij het ongetwijfeld druk met een erg goede baan zodat hij het gezin aan zijn vrouw kon overlaten, die hij in ieder geval op één punt duidelijk haar zin had gegeven.

Lees ook Superconducteur of De Grens.

©Jan Kloeze, juli 2016