Het boek Job

Met Het boek Job heb ik een poging gedaan het boek van de toekomst te schrijven. De roman is interactief opgezet en kan online in willekeurige volgorde worden gelezen. Het boek Job is een coming-of-age-verhaal in 22 fragmenten, sommige lang en andere kort. Elk fragment is een potentieel begin. Elke keuze voor een volgend hoofdstuk beïnvloedt het beeld dat de lezer zich uiteindelijk van Job vormt. Zo krijgt iedere verhaalversie zijn eigen dynamiek. Er zijn in theorie erg veel versies mogelijk. Ik heb niettemin door het gebruik van verbonden thema's en motieven voor samenhang gezorgd. Lezers die hun ervaringen delen zullen hun interpretatie herkennen zoals bomen op elkaar lijken zonder elkaars spiegelbeeld te zijn.

Lente

Job hoorde voetstappen die gedecideerd op zijn huis af kwamen, gevolgd door een beleefd gebruik van de deurklopper. Hij lag nog in zijn bed en was al uren wakker, maar dommelde nu en dan weer in. Er werd opnieuw geklopt, minder beleefd.

‘Kom eraan!’

Hij had hier nog nooit onaangekondigd bezoek gehad. Het kon de eigenaar van de verderop aan het water gelegen jachtwerf zijn, die zijn huisbaas was. Job gooide de dekens van zich af en kroop naar de trap. De vorige bewoner had een bed getimmerd onder de nok van het huis. De houten trap stond op klossen in de woonkamer, naast de kachel. Job schoot beneden in zijn spijkerbroek en deed het hemd van gisteren aan. Op blote voeten liep hij naar de grote staldeur die uit twee helften bestond.

De man droeg een windjack, had blonde haren en een rossige baard. In zijn linkerhand droeg hij een koffertje. Hij keek nieuwsgierig naar binnen, want de buitendeur gaf direct toegang tot de woonkamer, en stelde zich voor als iemand van de gemeente.

‘Ga maar naar binnen’, zei Job. Hij stapte in zijn klompen en haalde buiten de blinden voor de ramen weg. Het was een frisse lentedag.

De ambtenaar was in zijn pluchen rookstoel gaan zitten en rommelde in het koffertje met papieren. Job nam plaats op de oude, houten zetel die hij ooit op straat had gevonden en mee had genomen. Het was alsof hij op bezoek was in zijn eigen huis.

‘Eens kijken. U woont nu sinds januari in onze gemeente. U krijgt een uitkering, een schoolverlatersuitkering om precies te zijn, omdat u geen werk heeft en ook niet meer studeert.’

‘Wat zou dat?’

‘Ik doe alleen maar mijn werk.’ De rossige sprak op joviale toon, maar liet toen de bijl vallen. ‘Ik wil graag van u weten wat uw inspanningen zijn met betrekking tot het vinden van werk.’

Job keek hem sprakeloos aan.

‘U heeft een sollicitatieplicht. Zo is het in de wet geregeld voor mensen zoals u.’

‘Mensen zoals ik?’ dacht Job, maar hij zei het niet. In plaats daarvan merkte hij op dat er in dit stadje op het platteland vrijwel geen werk was te vinden.

‘Waarom bent u hier dan komen wonen?’

Omdat hij niet langer bestand was tegen ontmoetingen met zijn voormalige studiegenoten van de harde-lijven-academie die hem meewarig aankeken als hij ze op straat tegen kwam. Omdat hij een keer aan de kade van een van de kanalen in de stad wakker was geworden en zichzelf vrijwel ontkleed had aangetroffen. Omdat zijn moeder hem gebruikte als ruilmiddel om vreemd te gaan. Omdat zijn vriend Ger hem in de steek had gelaten. Omdat zijn andere vriend de schilder een portret van hem had geschilderd waaraan de ogen ontbraken. Omdat zijn vader zich kapot zoop. Omdat hij nooit meer een hond durfde te nemen. Omdat hij vliegangst had.

‘In dit land is iedereen vrij om te wonen waar hij wil.’

‘Dat is waar’, zei de ambtenaar en hij krabde in zijn baard. ‘Maar ik moet u zeggen dat deze gemeente leeft van het toerisme dat over een dikke maand weer begint. Wij verwachten van u dat u een baan vindt bij één van de vakantieboerderijen of op de camping aan het meer. U woont nota bene naast een zeilschool.’

De man klapte zijn koffertje dicht en stapte op. Job sloot de deur achter hem en ging in zijn eigen stoel zitten. De ambtelijke voetstappen stierven uit. Het was gaan regenen in de lauwe lente, een groeizaam weertje.

Lees ook Knopen tellen of Houd van me.

©Jan Kloeze

februari 2018