Het boek Job

Met Het boek Job heb ik een poging gedaan het boek van de toekomst te schrijven. De roman is interactief opgezet en kan online in willekeurige volgorde worden gelezen. Het boek Job is een coming-of-age-verhaal in 22 fragmenten, sommige lang en andere kort. Elk fragment is een potentieel begin. Elke keuze voor een volgend hoofdstuk beïnvloedt het beeld dat de lezer zich uiteindelijk van Job vormt. Zo krijgt iedere verhaalversie zijn eigen dynamiek. Er zijn in theorie erg veel versies mogelijk. Ik heb niettemin door het gebruik van verbonden thema's en motieven voor samenhang gezorgd. Lezers die hun ervaringen delen zullen hun interpretatie herkennen zoals bomen op elkaar lijken zonder elkaars spiegelbeeld te zijn.

Houd van me

 

‘Kom binnen. Kom binnen.’
‘Zijn we niet te laat, Lex?’ vraagt de vrouw met het roodgeverfde haar die naast Job voor de deuropening staat.
‘Helemaal niet. Helemaal niet.’

Achter de voordeur blijkt zich een portaal te bevinden waar een hoge trap op uitkomt. De vrouw gaat direct achter Lex aan naar boven. Job volgt haar op de voet en kijkt strak voor zich uit. Boven neemt Lex hun jassen aan. De hal is schemerig. Er staat een lege hondenmand onder de kapstok, een gele met kapot gesabbelde knuffels tegen de rand en een roodbruin, met haren bedekt kussen in het midden. Drie staande schemerlampen en een paar plafondspotjes verlichten de woonkamer in alle hoeken. Judith zit op de antracietkleurige bank. Job gaat stoer naast haar zitten. De vrouw met wie hij is gekomen, neemt net als Lex plaats in een fauteuil. Haar lippenstift heeft dezelfde kleur als haar kapsel. De knopen van haar blouse spannen om haar borsten. Ze slaat haar benen over elkaar. Ze draagt zwarte panty’s in hoge laarzen. ‘Kan ik er mee door?’ had ze guitig gevraagd, toen ze Job met haar auto ophaalde bij het station.
Judith staat op en vraagt wat ze willen drinken. Job neemt een biertje met een jonge jenever ernaast. Een kopstoot. De boze drank van zijn vader. Zonder plichtplegingen krijgt hij wat hij vraagt. Niemand maakt er een woord aan vuil dat Job een jaar of vijftien jonger is dan de rest van het gezelschap en misschien beter geen jenever zou kunnen drinken. De vrouw met wie hij is gekomen, kiest voor sherry. Lex drinkt Campari, zo’n oranjekleurig watertje met ijs in een soort whiskyglas. Judith houdt het bij rode wijn, de rode wijn die even later wrang smaakt in Jobs mond. Want ze laten er geen gras over groeien. Lex en de vrouw met haar hoge laarzen verdwijnen snel naar de gang en nemen hun nog maar half genuttigde drankjes mee. Job blijft met Judith op de bank.
Ze is minder toeschietelijk dan een paar weken geleden toen tijdens de jaarwisseling in de late uurtjes dit ruilplannetje was geboren, nuchterder waarschijnlijk. Toch staat ze opnieuw alles toe wat Job doet, totdat hij zijn hand dieper onder haar rok schuift. ‘Niet hier.’
Judith troont hem mee naar de gang, waar een stuk of vier deuren op uitkomen, allemaal gesloten. Ze gaat een kamer binnen. Daar staat een tweepersoonsbed met een hoofd- én een voetenschot. Het is er koud. De gordijnen zijn al dicht. Judith knipt een wandlamp aan.
De ervaren vrouw kleedt zich uit, kruipt bij hem in bed, maar geeft hem vervolgens geen enkele aanwijzing. Ze blijft passief naast hem liggen. Haar volwassen lichaam is overal groot en zacht en daar onder is ze sterk behaard. De meisjes die Job heeft gevoeld, hebben nog maar weinig en in ieder geval veel zachter haar. Tenslotte gaat Job tussen haar benen liggen, benen die ze verder uit elkaar doet. Dat wel. Van dat gebaar krijgt hij een erectie, en hij drukt hij ermee tegen haar kruis zonder precies te weten hoe hij moet mikken en nog steeds helpt ze hem niet. In plaats daarvan begint ze kreunen: ‘houd van me’, ‘houd van me’. Job vraagt zich af of zijn moeder met Lex in een van de andere kamers ligt en het gekerm van Judith kan horen en of dat goed of fout is. Waarschijnlijk zal ze dat goed vinden, beschouwt zijn moeder het als een teken dat hij het naar zijn zin heeft. Zelf is hij blij dat hij vanuit de andere kamers helemaal niets hoort. Ineens voelt hij dat er bij zijn pik iets klemt. Het schuurt. Kortstondig is het alsof hij met zijn hele hebben en houwen in nat zand beweegt. Hij krijgt kippenvel op zijn rug en laat zich van Judith af rollen. Zijn taak zit er wel zo’n beetje op.

©Jan Kloeze

Lees ook Hij was het niet zelf of Grace.